เส้นแบ่งเขตแดนอาจเป็นเพียงรอยหมึกบนแผนที่ : จนกว่าคุณจะก้าวข้ามมันไปใน “สามเหลี่ยมทองคำ”  

เส้นแบ่งเขตแดนอาจเป็นเพียงรอยหมึกบนแผนที่

เส้นแบ่งเขตแดนอาจเป็นเพียงรอยหมึกบนแผนที่

จนกว่าคุณจะก้าวข้ามมันไปใน “สามเหลี่ยมทองคำ"

ปองพล อดิเรกสาร

 

บางครั้งความอันตรายชวนให้ใจเต้นแรง ไม่ได้เริ่มต้นด้วยเสียงระเบิดหรือห่ากระสุน แต่เริ่มจากทริปท่องเที่ยวแสนธรรมดา สามเหลี่ยมทองคำ (ตอนที่ 1) ผลงานของ ปองพล อดิเรกสาร พาเราเดินเข้าไปในบรรยากาศแบบนั้น เรื่องราวเปิดฉากด้วยความเรียบง่ายเหมือนบันทึกการเดินทางของนักศึกษากลุ่มหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เผยให้เห็นว่าใต้รอยยิ้มและเป้สะพายหลังใบโต มีเดิมพันระดับประเทศซ่อนอยู่ตั้งแต่ก้าวแรก  

 

อ่านช่วงต้นเรื่องแล้วความรู้สึกแรกคือ “มันธรรมดามาก” ธรรมดาแบบตั้งใจให้ธรรมดาเลย นักศึกษามหาวิทยาลัยจอร์จ วอชิงตัน สี่คนอย่าง เดฟ ซาบรีนา แม็กกี้ และสตีฟ นัดเจอกัน ณ สนามบินดัลเลส หยอกล้อและเตรียมตัวออกเดินทางมาเที่ยวเมืองไทยเหมือนกลุ่มเพื่อนวัยรุ่นทั่วไป แต่พออ่านต่อไปอีกนิดจะเริ่มรู้ว่าความธรรมดานั้นไม่เคยมีอยู่จริง เดฟไม่ใช่นักศึกษาทั่วไป เขาเป็นลูกชายคนเดียวของประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และต้องปิดบังตัวตนตลอดทริปภายใต้เรื่องแต่งว่าพ่อทำธุรกิจโลจิสติกส์ในแมริแลนด์ คำกำชับของเจ้าหน้าที่สืบราชการลับมอสส์ก่อนขึ้นเครื่อง ตั้งแต่ห้ามไปไหนคนเดียว ห้ามบอกนามสกุล ไปจนถึงคำเตือนเรื่องการลักพาตัวและชื่อของกองทัพรัฐว้า ล้วนย้ำชัดว่าชายหนุ่มวัยยี่สิบคนนี้คือเป้าหมายสำคัญ ต่อให้ยังไม่มีเหตุร้ายเกิดขึ้น แต่ความรู้สึกว่ามีเงาบางอย่างตามติดพวกเขาก็แทรกเข้ามาตั้งแต่ต้น  

 

เรื่องนี้เล่าจังหวะชีวิตของตัวละครได้เพลินมาก ผู้เขียนไม่รีบเร่งให้เกิดเหตุการณ์ใหญ่ แต่ใช้รายละเอียดเล็กน้อยสร้างความสมจริงแทน ไล่ตั้งแต่การบินจากวอชิงตันมาแวะเปลี่ยนเครื่องในญี่ปุ่น ต่อมาลงกรุงเทพฯ แล้วเช่ารถตู้เดินทางขึ้นไปฝึกมวยไทยในจังหวัดลพบุรี ช่วงกรุงเทพฯ กับลพบุรีอ่านสนุกและมีกลิ่นอายความเป็นไทยชัดมาก ทั้งการพูดภาษาไทยคล่องปรื๋อของซาบรีนา วิถีชีวิตในค่ายมวยชายขอบเมืองละโว้ การตื่นมาพันผ้าดิบซ้อมเตะต่อยตอนหกโมงเช้า กินข้าวต้มร้อนคู่กับน้ำชา นอนรับลมจากพัดลมเพดานพลางฟังเสียงจักจั่น เสียงหมาเห่า และเสียงพระสวดมนต์ยามค่ำ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงฉากหลัง แต่เป็นบรรยากาศมีชีวิต ชวนให้คนอ่านวางใจและเผลอสนุกไปกับทริปของพวกเขา  

 

ตัวละครทั้งสี่คนช่วยให้ช่วงนี้อ่านมีรสชาติขึ้นไปอีก เดฟดูเหมือนเข้าใจสถานะของตัวเองดี ทว่าลึกในใจเขายังมีความเป็นเด็กมหาวิทยาลัย อยากลอง อยากไป อยากใช้ชีวิตปกติแม้จะรู้ว่าเสี่ยง ซาบรีนาเป็นคนรอบคอบและพร้อมกว่าใคร ทั้งเรื่องภาษา การวางแผน และการระวังตัว เพราะเธอเติบโตมากับพ่ออย่าง แลนซ์ เบลลิงเจอร์ อดีตเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการข่าวลับของซีไอเอ แม็กกี้เป็นสายรักธรรมชาติ ชอบส่องนกและพกกล้องถ่ายรูปติดตัวตลอด ช่วยเติมมุมสบายตาให้กลุ่ม ส่วนสตีฟเป็นตัวสร้างสีสัน ชอบพูดจาหยอกล้อกวนประสาทแต่พึ่งพาได้เสมอ ความสัมพันธ์ของทั้งสี่คนทำให้เราเชื่อสนิทใจว่านี่คือเพื่อนจริง ๆ ไม่ใช่ตัวละครบนหน้ากระดาษเฉย ๆ  

 

ทว่าความสบายใจค่อย ๆ หายไปเมื่อขบวนรถไฟมุ่งหน้าขึ้นเหนือสู่เชียงใหม่ อารมณ์ของเรื่องเปลี่ยนจากความคึกคักในเมืองใหญ่เข้าสู่ความเงียบสงัดของป่าเขา จากพื้นที่คุ้นเคยไปสู่เขตแดนควบคุมยาก เรื่องเล่าของพนักงานรถไฟเกี่ยวกับแนวเขาชายแดนและพวกลักลอบค้าของเถื่อนในหมอกหนา ยิ่งทำให้รู้สึกว่าพวกเขากำลังเดินเข้าใกล้อะไรบางอย่างโดยไม่มีใครบอกได้ชัด พอเช่ารถตู้ไต่ทางชันฝ่าม่านเมฆขึ้นสู่อุทยานแห่งชาติผ้าห่มปก บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที ทั้งด่านตรวจของทหาร การขอดูหนังสือเดินทาง และคำเตือนหน้าขรึมของเจ้าหน้าที่อุทยานว่าหากได้ยินเสียงปืนให้รีบเดินกลับเรือนพัก ประโยคเรียบง่ายของซาบรีนาตอนเดินลึกเข้าไปในป่าว่า “เราไม่รู้ว่าเขตแดนอยู่ตรงไหน” ฟังดูธรรมดามาก แต่ในจังหวะนั้นกลับชวนให้ใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที เพราะทางเดินเริ่มเลือนหาย เสียงนกเงียบลง ถูกแทนด้วยเสียงแมลงระงมและยอดไม้สูงทึบบดบังแสงแดด เรื่องไม่ต้องพึ่งฉากแอ็กชันเลยสักนิด แต่ทำให้คนอ่านเริ่มไม่สบายใจได้จริง  

 

อีกมุมหนึ่ง การตัดภาพสลับไปยังห้องสถานการณ์ในทำเนียบขาว ช่วยขยายขนาดของเรื่องให้ใหญ่ขึ้นทันตา ประธานาธิบดี ชาลส์ สก็อตต์ และผู้อำนวยการซีไอเอ จอห์น แบรดลีย์ เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของนักศึกษากลุ่มนี้อยู่ตลอด พร้อมประเมินสถานการณ์เลวร้ายอย่างการถูกลักพาตัวแถวชายแดนไทย-เมียนมา และถูกพาตัวเข้าไปในพื้นที่ของกลุ่มว้า การเตรียมแผนรับมืออย่างเงียบเชียบผ่านตำรวจตระเวนชายแดนของไทยและสายลับมากฝีมืออย่างแลนซ์ ยิ่งย้ำให้เห็นว่าทริปเที่ยวของวัยรุ่นสี่คนกำลังกลายเป็นเรื่องระดับประเทศ หากพลาดเพียงก้าวเดียว ผลลัพธ์ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก  

 

นิยายเล่มนี้เหมาะกับคนอ่านแนวสายลับ สืบสวนข่าวกรอง และเรื่องราวการเมืองระหว่างประเทศ ผู้ชอบการปูบรรยากาศอย่างมีชั้นเชิง เรื่องไม่ได้เปิดมาด้วยความโกลาหลหวือหวา แต่ค่อย ๆ บีบความรู้สึกทีละน้อย เหมือนการเดินเข้าไปในป่าสวยสงบยามเช้า ก่อนจะรู้ตัวอีกทีว่าหมอกหนาได้กลืนทางกลับบ้านไปหมดแล้ว   สามเหลี่ยมทองคำ (ตอนที่ 1) พาเราเฝ้ามองการก้าวข้ามเส้นแบ่งอันตราย ทั้งบนแผนที่และในชีวิตของตัวละคร ผู้เขียนปูพื้นฐานตัวละคร บรรยากาศ และความเสี่ยงไว้แน่นหนา ชวนให้เราคิดตามว่าเหตุใดคนเรายังเลือกเดินลึกเข้าไปในป่า แม้สายตาจะเริ่มมองเห็นสัญญาณเตือนอยู่ตรงหน้า   และบางที…เขตแดนระหว่างความปลอดภัยกับความตาย อาจไม่ได้ขีดกั้นด้วยเสาหลักหรือแนวรั้ว แต่เป็นเพียงเงาเลือนรางในม่านหมอก พร้อมจะเคลื่อนเข้ามาโอบล้อมเราได้ทุกเมื่อ

Writer

saiixkdy .

หนังสือคือโลกใบใหม่ การอ่านคือการเดินทาง