เมื่อกองมรดกเปลี่ยนคนในบ้านให้เป็นคนแปลกหน้า : รีวิวหลังอ่าน “แมวส้มบู้บี้กับคดีกองมรดกปริศนา”

เมื่อกองมรดกเปลี่ยนคนในบ้านให้เป็นคนแปลกหน้า

 

เมื่อกองมรดกเปลี่ยนคนในบ้านให้เป็นคนแปลกหน้า


รีวิวหลังอ่าน แมวส้มบู้บี้กับคดีกองมรดกปริศนา

Rus21us

 

ถ้ามองแค่ชื่อเรื่อง แมวส้มบู้บี้กับคดีกองมรดกปริศนา ของ Ruk21us (สำนักพิมพ์ Woman Publisher ในเครือประพันธ์สาส์น) หลายคนน่าจะคิดว่าเป็นนิยายสืบสวนเบา ๆ ที่มีแมวน่ารักมาช่วยสร้างสีสัน แต่พอเปิดอ่านจริงจะรู้เลยว่าเรื่องนี้ไม่ได้ฟูฟ่องอย่างที่หน้าปกหลอกไว้ ใต้ความน่ารักของแมวส้มตัวหนึ่ง มันคือเรื่องของเงินทอง อำนาจ และด้านมืดของคนในครอบครัวที่ค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาทีละชั้น  

 

เรื่องเปิดมาที่สำนักงานทนายเล็ก ๆ ของ “ทักษ์ดนัย” กับ “คุณากร” สองเพื่อนซี้ที่เป็นทั้งคู่หูและพาร์ตเนอร์กัน จนคนในวงการตั้งฉายาให้ว่า “เหมียว ๆ พาร์ตเนอร์” เพราะมี “บู้บี้” เป็นสมาชิกคนที่สาม เจ้าแมวส้มอ้วนขนฟูตาสีทองบุษราคัมตัวนี้ไม่ได้เกิดมาสบาย แต่เคยเป็นลูกแมวจรอายุแค่ห้าวันในไซต์งานก่อสร้าง สภาพร่อแร่จนหมอไม่รับปากว่าจะรอด สองทนายเลยตั้งชื่อแก้เคล็ดว่า “บู้บี้” ก่อนจะช่วยกันป้อนนมจนรอดตายและโตมาเป็นมาสคอตประจำสำนักงาน  

 

ชีวิตธรรมดาของสองทนายเปลี่ยนไปเมื่อ “จีจี้” หรือ “แจ่มจันทร์” นางเอกสาวเบอร์หนึ่งของประเทศเดินเข้ามาขอความช่วยเหลือ แฟนหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีของเธออย่าง “ภาวิต” ถูกดักทำร้ายและประสบอุบัติเหตุจนเข้าสู่สภาพผักเรื้อรัง ครอบครัวฝ่ายชายอย่างตระกูลฉัตรชยาที่เคยเหยียดหยามและผลักไสเธอ กลับเปลี่ยนท่าทีมาบีบคั้นเพื่อแย่งสิทธิ์ในตัวลูกที่อยู่ในท้องของเธอไปครอบครอง จากคดีแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูลูก เรื่องราวจึงค่อย ๆ ลุกลามไปขุดคุ้ยความลับของคนในตระกูล ทั้งปมสายเลือด เมียน้อย ไปจนถึงคดีฆาตกรรมเพื่อกำจัดตัวหารในกองมรดก  

 

ทนายธรรมดา สองขั้วนิสัย กับเจ้านายขนฟูประจำออฟฟิศ

จุดที่ทำให้นิยายเล่มนี้อ่านสนุกและดูจริง คือตัวละครหลักไม่ได้เก่งกาจแบบนักสืบอัจฉริยะ ทักษ์ดนัยกับคุณากรเป็นแค่ทนายความธรรมดาที่ค่อย ๆ แกะปมคดีผ่านรอยร้าวของความสัมพันธ์มากกว่าการไล่ล่าคนร้ายแบบหวือหวา เสน่ห์ของคู่นี้คือเคมีที่ต่างกันสุดขั้ว “ทักษ์ดนัย” เป็นคนช่างสังเกต สัญชาตญาณแม่น มองโลกมีความหวัง และยึดมั่นในความถูกต้อง ส่วน “คุณากร” ออกแนวเย็นชา ขวางโลก รู้ทันเหลี่ยมคน และเลือกเรียนกฎหมายเพราะปมในอดีตที่บ้านเคยโดนโกงมรดกมาก่อน  

 

แต่ไม่ว่าจะต่างกันแค่ไหน พอเป็นเรื่องของเจ้าบู้บี้ ทั้งคู่ก็กลายเป็นทาสแมวที่ยอมเปย์และตามใจแบบไม่ห่วงมาด ถึงขั้นยอมจัดตารางเวรว่าความเพื่อไม่ให้เจ้าบู้บี้อยู่สำนักงานลำพัง เพราะถ้าปล่อยไว้ตัวเดียวเมื่อไร โซฟาและข้าวของเป็นอันพังยับ เวลาออกไปทำงานนอกสถานที่ก็ต้องหอบใส่กระเป๋าแมวไปด้วยตลอด แถมตัวทนายเองกินแค่เส้นใหญ่ผัดซีอิ๊วห่อละไม่กี่บาทข้างวัด แต่กลับประเคนอาหารเม็ดเกรดโฮลิสติกคลุกทูน่าให้แมวกินอย่างราชา รายละเอียดเล็ก ๆ พวกนี้ทำให้ตัวละครมีชีวิตชีวาและดูจับต้องได้จริง  

 

เรื่องกฎหมายที่ผูกเข้ากับสันดานคนได้พอดี

เพราะผู้เขียนมีอาชีพหลักเป็นนักกฎหมายจริง ๆ ข้อมูลทางกฎหมายในเรื่องจึงมีน้ำหนักและแม่นยำมาก ผู้เขียนไม่ได้ยกตัวบทกฎหมายมาเล่าลอย ๆ แต่ใช้เป็นกลไกหลักที่ขับเคลื่อนแรงจูงใจของตัวละครทั้งหมด ตั้งแต่ความต่างระหว่าง “ภาวะสมองตาย” ที่กฎหมายถือว่าเสียชีวิตแล้ว กับ “สภาพผัก” ที่ยังถือว่ามีชีวิตอยู่ ทำให้ทรัพย์สินของภาวิตยังไม่กลายเป็นมรดก และบีบให้คนในครอบครัวต้องหาช่องโหว่ทางกฎหมายอื่นมาแย่งชิงผลประโยชน์แทน  

ไปจนถึงเรื่องใกล้ตัวอย่างสิทธิ์ของลูกที่พ่อแม่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสซึ่งเป็นสิทธิ์ขาดของแม่ฝ่ายเดียว การแบ่งสินสมรสครึ่งหนึ่งก่อนแบ่งมรดกในกรณีที่ไม่มีพินัยกรรม เงื่อนไขการถูกตัดสิทธิ์รับมรดกหากทายาทลงมือฆ่าเจ้ามรดก หรือแม้แต่สิทธิ์พื้นฐานในการขอดูหมายค้นเมื่อมีคนพาตำรวจมาคุกคามถึงหน้าบ้าน ทั้งหมดนี้ถูกย่อยผ่านบทสนทนาของทนายความให้คนอ่านทั่วไปเข้าใจได้ง่ายโดยไม่รู้สึกเหมือนกำลังอ่านตำราเรียน  

 

เมื่อ “ครอบครัว” ถูกลดทอนเหลือแค่ตัวหารในกองมรดก

แก่นที่น่าสนใจที่สุดของเรื่องนี้คือการชำแหละความเปราะบางของคำว่าครอบครัวเมื่อมีผลประโยชน์มหาศาลเข้ามาเกี่ยวข้อง ตระกูลฉัตรชยาในเรื่องมีภาพลักษณ์ภายนอกที่ดูสูงส่ง มีหน้ามีตาในสังคม และคอยเหยียดคนอื่นว่า “ไร้หัวนอนปลายเท้า” แต่ข้างในกลับเต็มไปด้วยความเน่าเฟะ ตั้งแต่การจับลูกสาวนอกสายเลือดคลุมถุงชนกับผู้ชายที่เป็นเกย์และเป็นหมันเพื่อคุมกำเนิดและกีดกันออกจากกองมรดก เรื่องซุกเมียน้อยและลูกนอกสมรสไว้อีกจังหวัด ไปจนถึงวิธีคิดของคนในบ้านที่มองสายสัมพันธ์เป็นแค่ “คณิตศาสตร์ของมรดก” 

 

ในสายตาของคนกลุ่มนี้ ทรัพย์สินหนึ่งร้อยหารสี่ย่อมได้น้อยกว่าการเหลือผู้รับมรดกเพียงคนเดียว แม้แต่ข้อเสนอที่อ้างว่าหวังดีอย่างการขอรับหลานในไส้เป็นลูกบุญธรรม แท้จริงก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเพื่อฮุบสิทธิ์ในการดูแลทรัพย์สิน เมื่อคนในครอบครัวมองเห็นกันและกันเป็นแค่ตัวหาร ความผูกพันทางสายเลือดจึงพังทลายลงอย่างรวดเร็ว  

 

ขณะเดียวกัน ผู้เขียนยังวางมิติของตัวละครไว้เป็นสีเทาตามธรรมชาติของมนุษย์ ไม่มีใครขาวสะอาดไปเสียหมด แม้แต่ฝั่งตัวเอกอย่างคุณากรก็ยอมรับตรง ๆ ว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนดีโลกสวย เขายังยึดมั่นในมรรยาททนายความจนปฏิเสธงานสีเทาของคุณตาวิเชียร แต่ในใจลึก ๆ ก็พร้อมยืนดูความพินาศของคนที่ตัวเองเกลียดอยู่ห่าง ๆ ภาพนี้ยิ่งไปขับเน้นให้การตัดสินใจของ “แจ่มจันทร์” ชัดเจนขึ้น เพราะท่ามกลางคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงิน เธอกลับยอมทิ้งสิทธิ์ในการฟ้องร้องเพื่อรับมรดกร้อยล้านของตระกูลฉัตรชยา แล้วเลือกยืนหยัดเลี้ยงลูกด้วยสองมือของตัวเองเพื่อตัดขาดจากคนพวกนั้นอย่างเด็ดขาด  

 

ทำไมเจ้าบู้บี้ถึงสำคัญกว่าการเป็นแค่แมวเรียกแขก

แม้เนื้อหาจะเต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดีและความสัมพันธ์ที่แตกหัก แต่โทนเรื่องกลับไม่หม่นจนเกินไปเพราะมีเจ้าบู้บี้คอยเบรกอารมณ์ เจ้าแมวส้มอดีตลูกพี่แมวจรตัวนี้เหมือนมีเซนส์คอยสแกนนิสัยคน เวลาอยู่กับแจ่มจันทร์ มันจะกระโดดขึ้นตักและเอาหน้าคลอเคลียท้องเพื่อปลอบโยนราวกับรับรู้ถึงอีกหนึ่งชีวิตข้างใน แต่พอเจอคนนิสัยไม่ดีอย่างแม่หรือน้องชายของภาวิตเข้ามาคุกคามลูกความถึงที่ เจ้าบู้บี้ก็พร้อมพองขนขู่ฟ่อและโวยวายปกป้องทันที 

 

ในบรรดาตัวละครทั้งหมด บู้บี้เป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่ไม่รู้จักคำว่ามรดกหรือผลประโยชน์ มันแค่ใช้ชีวิตตามประสาแมว กิน นอน และรับความรัก ยิ่งมนุษย์ในเรื่องหักหลังกันเพราะเงินก้อนโตมากเท่าไร ความซื่อตรงของเจ้าแมวส้มก็ยิ่งทำให้เห็นความย้อนแย้งในใจคนได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น  

 

แมวส้มบู้บี้กับคดีกองมรดกปริศนา เป็นนิยายสืบสวนที่ไม่ได้ขายความลุ้นเพียงอย่างเดียว แต่ชวนคนอ่านมองลึกเข้าไปในสันดานมนุษย์ว่า เมื่อมีเงินก้อนใหญ่วางอยู่ตรงหน้า คำว่าครอบครัวที่เคยดูแน่นแฟ้นนั้นเปราะบางแค่ไหน อ่านจบแล้วเรื่องนี้ไม่ได้ให้แค่คำตอบว่าใครคือฆาตกร แต่ยังทิ้งคำถามเงียบ ๆ ไว้ให้เราคิดต่อว่า หากวันหนึ่งต้องเผชิญหน้ากับกองมรดกมหาศาล เราจะยังรักษาความเป็นคนเดิมไว้ได้ไหม หรือสุดท้ายแล้วหัวใจของเราก็อาจ “บู้บี้” ยับเยินไม่ต่างจากชื่อของแมวส้มตัวนั้นเลย  

Writer

saiixkdy .

หนังสือคือโลกใบใหม่ การอ่านคือการเดินทาง